Dawno, dawno temu w zaczarowanym sadzie
Dawno, dawno temu, w zielonej dolinie otoczonej wysokimi górami, rosł sobie zaczarowany sad. Nie był to zwykły sad, oh nie! Drzewa w nim szumiały tajemniczymi piosenkami, a owoce na gałęziach lśniły jak klejnoty w słońcu. Jabłka czerwone jak policzki wesołych wróżek, gruszki złote jak promienie zachodzącego słońca, truskawki błyszczące jak rubiny, a borówki niebieskie jak niebo po deszczu. Wszystkie te owoce czekały na tych, którzy odważą się po nie sięgnąć.
W tej dolinie mieszkał chłopiec o imieniu Kuba. Kuba miał siedem lat, był chudy jak patyczek i zawsze marudził: „Nie mam siły na bieganie, nie mam energii na wspinaczkę po drzewach!”. Jego siostra, mała Zosia, lat pięć, też była słabiutka. Cały dzień siedzieli pod starym dębem, patrząc, jak inne dzieci z doliny skaczą, grają w berka i śmieją się do rozpuku. „Dlaczego my nie możemy tak bawić się jak oni?” – pytała Zosia, tuląc do siebie pluszowego misia.
Pewnego ranka, gdy rosa jeszcze błyszczała na liściach, do sadu przyleciał mały ptaszek o piórkach w kolorze tęczy. Nazywał się Fru-Fru. Usiadł na gałęzi jabłoni i zaćwierkał: „Kuba, Zosiu! Widzę wasze smutne buzie. Chcecie tajemnicę? Jedzcie owoce z naszego sadu, a staniecie się silni jak lwy, zdrowi jak wiatr i pełni energii do najdzikszych zabaw!”.
Kuba roześmiał się. „Ptaszku, owoce to tylko słodkie kulki. Jak niby miałyby dać nam siłę?”. Fru-Fru pokręcił głową. „Nie wierzysz? Spróbuj jabłka! Ono ma w sobie witaminę C, która wzmacnia odporność, potas, co daje energię do skakania, i błonnik, który dba o brzuszek, żeby wszystko dobrze trawić”. Zosia klasnęła w rączki. „A gruszki? Te złote?”. „Gruszki – odparł Fru-Fru – pełne wody, witamin A, B i K. Pomagają na zaparcia, te okropne, co bolą brzuszek, i dają siłę do biegania po łące!”[1][3]
Dzieci spojrzały po sobie. „No dobra, spróbujemy!” – zawołał Kuba. Zerwał soczyste jabłko, odkroił kawałek i wsadził do buzi. Kryszzz! Sok trysnął na wszystkie strony. Smak był taki słodki i orzeźwiający, że Zosia od razu chwyciła gruszkę. Gdy zjedli, stało się coś cudownego. Ich policzki zarumieniły się, oczy zabłysły, a nogi same zaczęły tupać z radości.
„Patrzcie!” – krzyknął Fru-Fru. Z dębu zbiegło stadko wiewiórek, zające wyskoczyły z krzaków, a motyle zatańczyły w powietrzu. „Owoce to magia natury. Jabłka mają pektynę, która walczy z złymi wolnymi rodnikami, te maleńkie potworki, co psują zdrowie. Dzięki nim będziecie zdrowi i pełni sił!”[1]
Kuba poczuł, jak energia w nim rośnie. „Chodź, Zosiu, pobiegniemy na wzgórze!”. Pobiegli, skacząc przez strumienie i wspinając się po pagórkach. Nigdy wcześniej nie czuli się tacy silni! Na szczycie wzgórza czekali przyjaciele: Adaś i Lena. „Co się z wami dzieje? – zdziwili się. – Wyglądacie jak superbohaterowie!”. Kuba opowiedział o Fru-Fru i owocach. Adaś, który zawsze miał problemy z trawieniem, zerwał truskawkę. „Te czerwone cuda mają masę witaminy C, budują odporność i chronią przed przeziębieniami!” – ćwierkał Fru-Fru, krążąc nad nimi.[1][3]
Adaś ugryzł truskawkę. Mniam! Słodki sok popłynął po brodzie. Nagle jego brzuszek przestał boleć, a nogi nabrały prędkości. Wszyscy zaczęli grać w chowanego. Zosia ukryła się za malinowym krzakiem. Maliny, te małe, czerwone perełki, pełne są witamin i antyoksydantów. Dają energię na długie zabawy i sprawiają, że skóra jest gładka i zdrowa.[5]
Gdy słońce wspięło się wyżej, Fru-Fru zawołał: „Czas na owoce leśne! Borówki, te niebieskie skarby, mają antocyjany, które dbają o oczy. Będziecie widzieć jak sowy w nocy i nigdy nie potkniecie się w zabawie!”[1][4] Lena, która lubiła rysować, ale oczy jej się męczyły, zjadła garść borówek. Jej wzrok stał się ostry jak u orła. „Teraz narysuję cały las bez zmrużenia oka!” – zawołała.
Dzieci bawiły się cały dzień. Skakały przez skakankę – jabłka dały im potas na silne mięśnie. Grały w piłkę – gruszki zapewniły wodę i witaminy na świeżość. Zosia, która wcześniej marudziła, teraz goniła motyle godzinami. „Czuję się jak wiatr! Pełna energii!”.
Ale to nie koniec przygody. Wieczorem, gdy księżyc zaświecił srebrnym blaskiem, Fru-Fru zabrał ich do głębi sadu, gdzie rosły suszone owoce na specjalnych drzewach. „Suszone morele – wyjaśnił – to bomba błonnika, potasu, miedzi, żelaza, witaminy E i A. Idealne na przekąskę, dają energię na cały dzień i dbają o oczka!”[2] Kuba wziął morelę. Była słodziutka, lepka i pełna mocy. Zjadł ją i poczuł, jak siły wracają po całym dniu harców.
Zosia spróbowała suszonych śliwek. „One mają przeciwutleniacze i witaminę C, chronią komórki i walczą z zaparciami. Brzuszek będzie szczęśliwy!”[2] Od razu poczuła lekkość. Suszone daktyle i rodzynki dołączyły do uczty – pełne żelaza i cynku, dawały siłę na wzrost i zabawy.[2]
Nazajutrz rano dzieci obudziły się zdrowe i radosne. Ale Fru-Fru miał więcej do powiedzenia. „Wiecie, dlaczego owoce są takie magiczne? Bo natura dała im kolory! Pomarańczowe, jak morele i brzoskwinie, mają beta-karoten, który zamienia się w witaminę A. Pomaga rosnąć, widzieć i mieć piękną skórę!”[5] Adaś zerwał brzoskwinię. Jej sok był jak nektar. Pobiegł na rower – nogi kręciły same!
Czarne porzeczki, te fioletowe kulki, mają trzy razy więcej witaminy C niż truskawki! Potas, magnez, żelazo i błonnik – wszystko dla silnego serca i dobrego trawienia.[3] Lena zjadła garść i zaczęła tańczyć taniec malinowy. „Czuję magię w żyłach!”.
Dzieci codziennie wracały do sadu. Robiły kolorowe talerze: czerwone truskawki obok niebieskich borówek, złote gruszki z zielonymi jabłkami. Każdy posiłek był ucztą. „Pięć porcji dziennie – powtarzał Fru-Fru – to klucz do zdrowia. W śniadaniu jabłko, na podwieczorek truskawki, do obiadu gruszki, wieczorem owoce leśne i suszone na noc!”[5][3]
Pewnego dnia w dolinie odbył się wielki turniej zabaw. Były biegi, skoki, wspinaczka i gra w zbijaka. Inne dzieci, te co nie jadły owoców, szybko się męczyły. Padały na trawę, dysząc: „Nie damy rady!”. Ale Kuba, Zosia, Adaś i Lena? Oni latali jak wiatr! Kuba wygrał bieg dzięki potasowi z bananów (choć banany to też owoc pełen energii!), Zosia skoczyła najwyżej dzięki błonnikowi z jabłek, Lena trafiła wszystkie piłki dzięki ostremu wzrokowi z borówek, a Adaś wspiął się na najwyższe drzewo dzięki żelazu z suszonych owoców.[2][4]
Wszystkie dzieci w dolinie patrzyły z podziwem. „Jak to możliwe?”. Fru-Fru zaćwierkał głośno: „Owoce to skarb! Mają witaminy na odporność, minerały na siłę, błonnik na trawienie, wodę na świeżość i antyoksydanty na ochronę przed chorobami. Jedzcie je codziennie, a będziecie zdrowi, silni i pełni energii do zabaw!”[1][2][3][4][5]
Od tamtej pory Kuba i jego przyjaciele stali się królami zabaw. Zosia wymyślała nowe gry: „Owocowy berber!” – goniła wszystkich z jabłkiem w ręku. Robili pikniki z owocami sezonowymi: latem truskawki i maliny, zimą cytrusy pełne witaminy C na zimowe przygody.[5] Rodzice też dołączyli – bo dzieci chętniej jedzą owoce, gdy dorośli dają przykład.[7]
Fru-Fru opowiadał dalej o tajemnicach. „Arbuz – to woda w owocu! Nawadnia ciało podczas upałów, a ogórek dodaje chrupkości.[4] Mango ma witaminę A na skórę i oczy.[4] Cytrusy – pomarańcze, grejpfruty – beta-karoten i witamina C na zimę.[5] Buraki i czerwona kapusta mają antocyjany na naczynia krwionośne.[5]
Dzieci nauczyły się myć owoce pod bieżącą wodą, kroić na małe kawałki dla maluchów i robić przecierki dla najmłodszych.[3] Zosia dla swojej lalki udawała: „Teraz ty też jedz jabłuszko, żebyś mogła tańczyć!”.
Lata mijały, a sad kwitł coraz piękniej. Kuba wyrósł na silnego chłopca, Zosia na wesołą dziewczynkę pełną pomysłów. Zawsze, gdy czuli zmęczenie, wracali do owoców. „Dzięki nim mamy zdrowe trawienie, silne mięśnie, ostry wzrok i odporność na choroby!”[4]
I tak, w zaczarowanym sadzie, magia owoców trwała wiecznie. Każde dziecko w dolinie wiedziało: jedz owoce, a staniesz się zdrowy, silny i pełen energii do zabaw. A Fru-Fru ćwierkał z gałęzi: „Pamiętajcie, natura dała nam te skarby – korzystajcie!”.
Ale przygody nie kończyły się na tym. Pewnego jesiennego dnia, gdy liście tańczyły w wietrze, Fru-Fru zebrał wszystkie dzieci wokół wielkiego dębu. „Dzisiaj opowiem wam o owocach pomarańczowych i ciemnogranatowych. Morele suszone – bogate w niacynę na wzrost, potas na serce, witaminę E na ochronę komórek.[2] Jedzcie je jako przekąskę do szkoły, a energia nie opuści was na matematyce ani na wf-ie!”.
Kuba wziął garść i pobiegł na lekcję. Tam, zamiast ziewać, liczył szybko i skakał wysoko na gimnastyce. Zosia podzieliła się śliwkami z koleżanką: „Spróbuj, fenole w nich chronią przed złymi rodnikami, witamina C buduje odporność!”[2] Koleżanka od razu poczuła przypływ sił.
Więcej opowieści płynęło z dzioba Fru-Fru. „Czarne porzeczki – bomba potasu i magnezu na nerwy i mięśnie. Jedzcie garść dziennie, a nigdy nie będziecie zmęczeni po zabawie.[3] Winogrona i żurawina – antocyjany na elastyczne naczynia, żeby krew krążyła szybko i dawała energię![5]
Dzieci zaczęły eksperymentować. Robiły sałatki: jabłka z gruszkami i truskawkami – miks witamin na super trawienie.[1] Desery z borówek i malin – antyoksydanty na mózg, lepszą koncentrację w zabawie i nauce.[4] Suszone owoce w mieszance: morele, śliwki, daktyle – żelazo i cynk na wzrost i aktywność.[2]
Jednego zimowego dnia, gdy śnieg zasypał dolinę, Fru-Fru przyniósł cytrusy z dalekich stron. „Pomarańcze i grejpfruty – witamina C przeciw przeziębieniom, beta-karoten na oczy i skórę. Sok z nich to eliksir na mrozy!”[5] Dzieci piły i bawiły się w śniegu godzinami, nie marznąc i nie chorując.
Wiosną sad zakwitł na nowo. Truskawki pierwsze wychyliły główki. „Zacznijcie od małych ilości, bo to silny alergen, ale warto – taka dawka witaminy C![1] Maliny i agrest – na odporność i radość.[3]
Kuba, już starszy, uczył młodsze dzieci: „Owoce to nie tylko smakołyki. Wspierają rozwój, zapobiegają chorobom serca, cukrzycy, dbają o mózg i oczy.[4] Jedzcie różnorodnie, kolorowo, codziennie!”.
I tak baśń o zaczarowanym sadzie żyła dalej. Każde dziecko, gryząc jabłko czy truskawkę, czuło magię: zdrowie, siłę, energię. Bo owoce to prawdziwy skarb natury, czekający na wasze małe rączki. Jedzcie je, bawcie się i bądźcie szczęśliwi!
Kolorowe przygody owocowych przyjaciół
A teraz posłuchajcie o nowych przygodach. W sadzie mieszkała rodzina Królików: Mama Królinka i jej troje króliczków – Pucia, Bąbel i Frania. One też nie wierzyły w moc owoców. „Trawa wystarczy!” – mówiła Mama. Ale króliczki były słabe i chude.
Fru-Fru odwiedził ich norę. „Spróbujcie jabłek – błonnik obniża zły cholesterol, wspomaga trawienie![3] Gruszki na zaparcia, częste u maluchów.[1]” Pucio ugryzł jabłko. Nagle skakał jak sprężyna! „Patrzcie, energia!”.
Bąbel wziął gruszkę. „Woda i witaminy – pełen świeżości!”. Frania – truskawki. „Witamina C na odporność!”. Mama Królinka dołączyła z borówkami: „Antocyjany na wzrok – teraz widzę wszystkie dziury w norze!”[1]
Rodzinka bawiła się z Kubą i Zosią: skoki przez strumień, kopanie piłki. Suszone owoce na drogę: morele na oczy, śliwki na brzuszek.[2]
Innym razem przyszły Jeże: Ostrozęb i Cienki Ogon. „Jedzcie pomarańczowe owoce – beta-karoten na wzrost i widzenie w nocy![5]” Ostrozęb zjadł morelę i wspiął się na jabłoń bez kolców!
Ptaszki, wiewiórki, motyle – wszyscy jedli owoce i stawali się silniejsi. Kolorowy talerz był ich hasłem: czerwony, niebieski, złoty, pomarańczowy – pełen witamin![5]
Dzieci z doliny zakładały klub „Owocowych Bohaterów”. Codziennie nowa porcja: 4 dla starszych, stopniowo dla maluchów.[3] Rodzice gotowali z nimi: soki jabłkowo-gruszkowe, sałatki z malinami.[1]
I tak, dzięki owocom, dolina stała się najzdrowszym miejscem na świecie. Pełna śmiechu, biegania, skakania. Bo jedząc owoce, każdy staje się zdrowy, silny i pełen energii do zabaw!
